آیت الله سید محمود سیستانی

در سال 1312 در خانواده‌ای متصف به علم و تقوی در مشهد به دنيا آمد. پدرش عالم زاهد مرحوم حاج سيد محمدباقر و نوه مرحوم آيت الله صاحب کرامات و مقامات معنوي آقا سيد علي سيستاني بزرگ (متوفي 1340) و نيز برادر کوچکتر مرجع عالیقدر حضرت آيت الله سيد «علي سيستاني» است.
از صفات وی، علامه، محقق، حکيم، فرزانه، جامع معقول و منقول، استاد برجسته معارف قرآن و اهل بيت (ع) است. وی از نوادر عصر ما بوده و در پاره ای از کمالات همتايی نداشت. استعداد فوق العاده و نبوغ سرشار و جامعيت وی شخصيتی ممتاز از او ساخته بود.
اين مرد بزرگ نگهبانی قوی برای مکتب ولايت و مدافعی سرسخت از عقائد حقه بود، در بحث های علمی خويش به دقت آراء فيلسوفان و عارفان اصطلاحی را مورد نقد و بررسی قرار می داد و بنيان يک مبنای باطل فلسفی يا عرفانی را درهم می شکست. بزرگان مکتب تفکيک برای او از جهت قوت در بحث و استدلال و سرعت انتقالش احترام خاصی قائل بودند.
سید «محمود سیستانی» مقدمات و ادبيات را از محضر اديب نيشابوری فرا گرفت و سطح را نزد آيات حاج سيد «احمد مدرس يزدی"، حاج شيخ «هاشم قزوينی» و حاج شيخ «مجتبی قزوينی» آموخت. درس خارج را در مجلس درس حضرت آيت الله ميلانی حاضر شد و از ديگر بزرگان علوم و فنون گوناگون را آموخت و از محضر آنان بهره ها برد و از حاج شيخ مجتبی به عنوان عالمی که در همه علوم و فنون دستی داشت ياد می نمود. مدتی برای فراگيری علم به حوزه‌های علميه‌ قم و نجف رفت و آخرين بخش حيات خويش را در مشهد گذراند.
اين عالم فرزانه در زمينه اذکار و ادعيه دريای مواجی بود که هر که با او مي نشست به وسعت آن پی می برد اما آنچه که او پيوسته بر آن تاکيد مي کرد و حقيقت همه کمالات را در آن می دانست تمسک به صاحب مقام ولايت کبری حضرت اميرالمومنين علی عليه السلام و ائمه معصومين عليهم السلام بود و بر ازدياد معرفت و محبت و ولايت چهارده معصوم و تبری از دشمنان آنها توصيه می نمود، ذکر فضائل و مناقب اميرالمومنين (ع) ورد زبانش بود تا زمانی که چراغ عمر دنيويش به خاموشی گرائيد و جان به جان آفرين سپرد و چه زيبا که در ماه مبارک رمضان به لقای بروردگار و مواليانش شتافت.

روز يکشنبه 16 رمضان 1414 ق برابر با هشتم اسفند 1372 ش در سن شصت سالگی در مشهد مقدس، در جوار بارگاه منور امام رضا (ع) در صحن آزادی، جنب کفشداری شماره‌ی نه به خاک سپرده شد رحمت خدای بزرگ بر او باد.
 

Loading the player...