آیت الله سید محمود سیستانی

در سال 1312 در خانواده‌ای متصف به علم و تقوی در مشهد به دنيا آمد. پدرش عالم زاهد مرحوم حاج سيد محمدباقر و نوه مرحوم آيت الله صاحب کرامات و مقامات معنوي آقا سيد علي سيستاني بزرگ (متوفي 1340) و نيز برادر کوچکتر مرجع عالیقدر حضرت آيت الله سيد «علي سيستاني» است.
از صفات وی، علامه، محقق، حکيم، فرزانه، جامع معقول و منقول، استاد برجسته معارف قرآن و اهل بيت (ع) است. وی از نوادر عصر ما بوده و در پاره ای از کمالات همتايی نداشت. استعداد فوق العاده و نبوغ سرشار و جامعيت وی شخصيتی ممتاز از او ساخته بود.
اين مرد بزرگ نگهبانی قوی برای مکتب ولايت و مدافعی سرسخت از عقائد حقه بود، در بحث های علمی خويش به دقت آراء فيلسوفان و عارفان اصطلاحی را مورد نقد و بررسی قرار می داد و بنيان يک مبنای باطل فلسفی يا عرفانی را درهم می شکست. بزرگان مکتب تفکيک برای او از جهت قوت در بحث و استدلال و سرعت انتقالش احترام خاصی قائل بودند.
سید «محمود سیستانی» مقدمات و ادبيات را از محضر اديب نيشابوری فرا گرفت و سطح را نزد آيات حاج سيد «احمد مدرس يزدی"، حاج شيخ «هاشم قزوينی» و حاج شيخ «مجتبی قزوينی» آموخت. درس خارج را در مجلس درس حضرت آيت الله ميلانی حاضر شد و از ديگر بزرگان علوم و فنون گوناگون را آموخت و از محضر آنان بهره ها برد و از حاج شيخ مجتبی به عنوان عالمی که در همه علوم و فنون دستی داشت ياد می نمود. مدتی برای فراگيری علم به حوزه‌های علميه‌ قم و نجف رفت و آخرين بخش حيات خويش را در مشهد گذراند.
اين عالم فرزانه در زمينه اذکار و ادعيه دريای مواجی بود که هر که با او مي نشست به وسعت آن پی می برد اما آنچه که او پيوسته بر آن تاکيد مي کرد و حقيقت همه کمالات را در آن می دانست تمسک به صاحب مقام ولايت کبری حضرت اميرالمومنين علی عليه السلام و ائمه معصومين عليهم السلام بود و بر ازدياد معرفت و محبت و ولايت چهارده معصوم و تبری از دشمنان آنها توصيه می نمود، ذکر فضائل و مناقب اميرالمومنين (ع) ورد زبانش بود تا زمانی که چراغ عمر دنيويش به خاموشی گرائيد و جان به جان آفرين سپرد و چه زيبا که در ماه مبارک رمضان به لقای بروردگار و مواليانش شتافت.

روز يکشنبه 16 رمضان 1414 ق برابر با هشتم اسفند 1372 ش در سن شصت سالگی در مشهد مقدس، در جوار بارگاه منور امام رضا (ع) در صحن آزادی، جنب کفشداری شماره‌ی نه به خاک سپرده شد رحمت خدای بزرگ بر او باد.